... The winds of change are blowing wild and free

دیگر جا نیست

قلب اَت پر از اندوه است

آسمان هایِ توآبی رنگی یِ گرمای اَش را از دست داده است

زیرِ آسمانی بی رنگ و بی جلا زنده گی می کنی

بر زمینِ تو، باران، چهره یِ عشق های اَت را پُر ابله می کند

پرنده گان اَت همه مرده اَند

در صحرایی بی سایه و بی پرنده زنده گی می کنی

آن جا که هر گیاه در انتظارِ سرودِ مرغی خاکستر می شود.

دیگر جا نیست

قلب اَت پُر از اندوه است

خدایانِ آسمان های اَت

                           بر خاک افتاده اَند

چون کودکی

بی پناه و تنها مانده ای

از وحشت می خندی

و غروری کودن از گریستن پرهیزت می دهد.

این است انسانی که از خود ساخته ای

از انسانی که من دوست داشتم

که من دوست می دارم.

دوشادوشِ زنده گی

                        در همه یِ نبردها جنگیده بودی

نفرینِ خدایان در تو کارگر نبود

و اکنون ناتوان و سرد

مرا در برابرِ تنهایی

                        به زانو در می آوری.

آیا تو جلوه یِ روشنی از تقدیرِ مصنوعِ انسان هایِ قرنِ مایی؟

انسان هایی که من دوست می داشتم

که من دوست می دارم؟

دیگر جا نیست

قلب اَت پُر از اندوه است.

می ترسی –به تو بگویم- تو از زنده گی می ترسی

از مرگ بیش از زنده گی

از عشق بیش از هر دو می ترسی.

به تاریکی نگاه می کنی

از وحشت می لرزی

و مرا در کنارِ خود

از یاد

      می بری.

از مجموعه یِ : هوای تاره

آغازِ سالِ ۱۳۸۷ هجریِ شمسی مبارکِ مان باد!

دی شب، آخرین شبِ سالِ ۱۳۸۶؛ شبِ نوروز و رسمِ همیشه گی یِ خانه یِ مادر بزرگ... رشته پلویِ شبِ عید تا رشته یِ زنده گی سالِ آینده در دستمان باشد... لباسِ سنتی و رنگ، رنگ های تند و شاد و زیبا... آتش، آتش، آتشِ شبِ نوروز و بویِ دود و باروت... کاش مادر بزرگ همیشه بود که این با هم بودن ها برایِ همیشه باشد...

امروز؛ سال تحویل ساعتِ ۹:۱۸، با پدر و مادر و بچه ها... عیدی یِ پدر... بوسه هایِ صمیمانه یِ پدر و مادر و دعای و آرزویِ خیرشان... ده رد گشتیان له من... حس خوبی داشتم امسال... عید دیدنی منزلِ بزرگ های خانواده... عیدی گرفتن... و بعد خانه و پذیرایی از مهمان هایِ عید...

دیروز و امروز نزدیک به بی نهایت تلفن و پیام تبریک عید... دانش جویانِ قدیمی و جدید و وفاداری شان، دوستانِ دور و نزدیک... کاش سالِ خوبی باشد برایِ همه، حتی آدم هایِ ناخوبِ دنیا... و حالا کمی وقتِ خالی برای سر زدن به این جا و جواب دادنِ بعضی نامه ها...روزهایِ آینده روزهایِ مهمانی هستند...

و بعد کار و کلی کار نیمه تمام که باید در چند ماهِ آینده کامل شوند و تحویل بدهم، روزها و ماه هایِ پرکاری خواهم داشت. شوق درس خواندن و دوباره دانش جو شدن دارم... باز رفتن به آن طرفِ کلاسِ درس بعد از چندین سال... دوست دارم باز هم بشنوم و یاد بگیرم... آخ خانواده اَم...

بویِ سبزه، بویِ عیدی... یادِ فرهاد افتادم، می گردم لینکی به این آهنگ اش پیدا می کنم و این جا می گذارم:                                 http://www.ayene.com/005Arash/Ava.htm    

" بهار"     به قلم: جبران خلیل جبران

 ...

 عزیزم، بیا در میانِ تپه ها گام نهیم، که برف ها جاری شده اند، زنده گی از آرامگاهِ خویش به حرکت درآمده و در میانِ دره ها و کوه پایه ها سرازیر شده است. بیا با هم ردپایِ بهار را در دشت هایِ دوردست پی بگیریم و تا بلندایِ تپه ها پیش رویم و سبزه یِ دشت ها را که از هر سو موج می زند، بنگریم.

بنگر که سپیده یِ صبح، جامه ای را که شبِ بلندِ زمستان آن را در هم پبچبده بود، باز گشوده و درختان سیب و هلو را بدان پوشانده است؛ به سانِ نو عروسی که در شب وصال جلوه گر شود. تاکستان ها برخاسته اند و شاخسارِ تاک ها، هم چون جمعِ عشاق، سر در بر هم کرده اند؛ جویبارها، دست افشان در میان صخره ها نغمه یِ شادی سرداده و گل ها، هم چون کفی که از آب دریا بر می آید، از دلِ طبیعت برآمده اند.

بیا بازمانده یِ سرشکِ باران را در جامِ نرگس سرکشیم. گوشِ جان را از نغمه یِ بلبلانِ شادمان آکنده کنیم و بوییدنِ رایحه یِ خوشِ نسیم را غنیمت شمریم.

بیا تا نزدیکِ آن صخره، آن جا که بنفشه رخساره پنهان کرده، بنشینیم و از عشق بگوییم...

زنده گی،

زنجیره ایی از آغازهاست،

تا به رویاهایمان رنگِ واقعیت بخشیم.

بهاری دیگر در راه است و سالی دیگر...

امیدوارم همه یِ  آغازهای مان  پرفروغ باشند و  رویاهای  مان رنگِ واقعیت گیرند.

سال نو  و تولدِ بهار بر همه یِ انسان هایِ خوب دنیا مبارک!  

منتظر كسي باش كه اگه حتي در ساده ترين لباس بودي، حاضر باشه تو رو به همه دنيا نشون بده وبگه كه: "اين دنياي منه..."

وقتی که خوش بختی را می پذیری،

رنج را پذیرا می شوی…

هوشیاری را برمی گزینی،

گاه گیج و مغشوش می شوی...

بر دیگران که غالب می شوی،

مغلوبِ آنان نیز می شوی...

هر قدمی که به جلو برمی داری،

قدمی دیگر را پشت سر می گذاری...

تو!

تو که طلوعِ خورشید را می پذیری،

چه گونه از غروبِ آن، گریزی خواهی داشت؟

عشق را که می پذیری...