" بهار"     به قلم: جبران خلیل جبران

 ...

 عزیزم، بیا در میانِ تپه ها گام نهیم، که برف ها جاری شده اند، زنده گی از آرامگاهِ خویش به حرکت درآمده و در میانِ دره ها و کوه پایه ها سرازیر شده است. بیا با هم ردپایِ بهار را در دشت هایِ دوردست پی بگیریم و تا بلندایِ تپه ها پیش رویم و سبزه یِ دشت ها را که از هر سو موج می زند، بنگریم.

بنگر که سپیده یِ صبح، جامه ای را که شبِ بلندِ زمستان آن را در هم پبچبده بود، باز گشوده و درختان سیب و هلو را بدان پوشانده است؛ به سانِ نو عروسی که در شب وصال جلوه گر شود. تاکستان ها برخاسته اند و شاخسارِ تاک ها، هم چون جمعِ عشاق، سر در بر هم کرده اند؛ جویبارها، دست افشان در میان صخره ها نغمه یِ شادی سرداده و گل ها، هم چون کفی که از آب دریا بر می آید، از دلِ طبیعت برآمده اند.

بیا بازمانده یِ سرشکِ باران را در جامِ نرگس سرکشیم. گوشِ جان را از نغمه یِ بلبلانِ شادمان آکنده کنیم و بوییدنِ رایحه یِ خوشِ نسیم را غنیمت شمریم.

بیا تا نزدیکِ آن صخره، آن جا که بنفشه رخساره پنهان کرده، بنشینیم و از عشق بگوییم...

زنده گی،

زنجیره ایی از آغازهاست،

تا به رویاهایمان رنگِ واقعیت بخشیم.

بهاری دیگر در راه است و سالی دیگر...

امیدوارم همه یِ  آغازهای مان  پرفروغ باشند و  رویاهای  مان رنگِ واقعیت گیرند.

سال نو  و تولدِ بهار بر همه یِ انسان هایِ خوب دنیا مبارک!